April je mesec koji ima mnogo veću asocijaciju od šala prvog dana. Ako kažete da nikada u aprilu niste zapevali veliki Čolin hit, velika je verovatnoća da ne govorite istinu. Jer, april u Beogradu je čaroban, baš kao i pesma Zdravka Čolića April u Beogradu.
Pevač je svojevremeno, u svom autorskom tekstu za “Blic” objasnio kako je nastao ovaj vanvemenski hit i šta on za njega znači.
“Zahvaljujući pjesmi doputovao sam u Beograd a da se nisam pomerio iz rodnog Sarajeva. Kao dječak, u parku Grbavice imitirao sam Duška Jakšića pjevajući o gradu „na ušću dveju reka ispod Avale“. Posle sam odista došao u Beograd. Pjevao u „Korni grupi“, potom snimio „April u Beogradu“.
Pre desetak godina moj rođak iz Trebinja je ekskurzijom putovao po Srbiji i kad se vratio kući, dugo je pjevušio „April u Beogradu“. Neki je njegov drug ponio gitaru i onda su, u autobusu, sliku glavnog grada upotpunili tom pjesmom. Meni je bilo neobično da pjeva pjesmu svog rođaka. A njemu je neobično bilo to celo iskustvo.
Okružen vršnjacima, gledao je fenomen prepoznavanja kroz pjesmu.
Za to otkrivanje se mora biti bar treći razred srednje škole. Tada se na sebi otkriva priroda, ulazi u literaturu, počinje pisati poezija, definišu prve lične ljubavi… Od tog godišta kreće simpatija prema pjesmama, umjetnosti… Osim što dodiruje određeni uzrast, ta pjesma nosi standarde na kojima počiva muzika.
Pjesma „April u Beogradu“ je nastala u stanu porodice Kovač na Vračaru. Pjevači su, nažalost, oduvjek voljeli neutralnost zbog tržišta. Ali su postojale pjesme kao „Sarajevo, ljubavi moja“, „Devojko mala“, „Nima Splita do Splita“ ili „Zagrebe, grade“.
Tada nisam pjevao ništa o Sarajevu, a pojavio sam se kao Sarajlija sa beogradskom pjesmom.
Ono što umjetnika brine kada je u pitanju opšti hit jeste odrednica koja lokalizuje cijelu stvar. No, hitljivost i pevljivost te pjesme ostaje sve ove godine. Pjevana je i ovdje i po raznim gradovima svjeta. Više bi se pjevala da se zove „April je u gradu mom“, ali zbog lokalizacije dobija u tom autentičnom smislu.
Ljudi su vezali moju vojsku sa ovom pjesmom, što nije tačno. To je autorski doživljaj Kornelija Kovača koji je služio rok u Beogradu. Moja je vojska došla četiri godine kasnije. U pjesmi su se našli mnogi mladi u uniformi. Ja sam je u potpunosti shvatio služeći u Topčideru. Prošao sam kroz pjesmu kao stotine hiljada beogradskih vojnika, kroz generacije. Širina te autobiografske slike je veoma univerzalna i prenosna. Zato je voljena.
Ni Bata Kovač ni ja nismo iz Beograda, a ni svi oni koji su se u njoj pronašli. Pjesmu na neki poseban način dijele Beograd, njegovi vojnici i njihove djevojke.
Očekivao sam da pjesma takvih harmonija i atmosfere može dugo živjeti, ali da će postati jedna od prepoznatljivosti Beograda, iskreno nisam. Melodija je pravljena da se dopadne i prihvati. Plasirana je u Španiji i drugim zemljama, ali jedino ovdje ima tu posebnost.
Volim aprilsko buđenje Beograda. Kad odjednom sve napuni, bukne, ozeleni i procvjeta. U rano proljeće vezan sam za Adu. Nema gradski šmek, ni ulica, ali ima posebnost i mir. Drag mi je Kosančićev venac, kada se na kaldrmi susretne starost šetača i radoznalost klinaca. To je oaza koja mora da se sredi, jer je različita po autentičnosti od Skadarlije.
IZVOR: NOVA I FOTO: NOVA
